Full Review Tamron 12-20mm F2.8- grensverleggende groothoekzoom

De Tamron 12-20mm F2.8 is vermoedelijk de eerste van een hele nieuwe generatie Tamron objectieven.

Introductie

Met de Tamron 12-20mm F2.8 slaat Tamron een nieuwe weg in. Tot nu was de 16-30mm F2.8 Di III VXD het meest groothoekige zoomobjectief van Tamron. De nieuwe zoom heeft niet alleen een volledig afwijkend bereik, maar ook een volledige nieuwe vormgeving en extra bedieningsmogelijkheden die nieuw zijn voor Tamron. Zelfs de naam wijkt af van wat Tamron gewoonlijk doet. Geen lange lijst met afkortingen, maar gewoon het bereik en de lichtsterkte. Niks meer, niks minder. Wat maakt de 12-20mm F2.8 nu zo bijzonder? Dat begint bij het bereik, van 12mm ultragroothoek tot 20mm.

Het objectief is verkrijgbaar voor Sony E en Nikon Z-vatting. Sony zelf heeft ook een fraaie 12-24mm F2.8 GM, maar voor Nikon is er geen zoom verkrijgbaar met dit bereik. Het objectief is heel compact en licht. De Sony GMaster biedt aan de lange kant nog 4mm extra, maar de Tamron is 8mm slanker, 18mm korter en bijna 280 gram lichter. Hij is vrijwel net zo groot en zwaar als de Sony 12-24mm F4, maar dan een stop lichterker. De Tamron is hierdoor veel makkelijker mee te nemen en bijvoorbeeld ook makkelijker om te gebruiken met een gimbal. Verder heeft de Tamron nieuwe bedieningselementen die de veel duurdere Sony niet heeft. Zo heeft de 12-20mm F2 een diafragmaring voor Sony of een controlring voor Nikon. Die kan zelfs klikloos gemaakt worden voor video en er is een lock om het diafragma op een vaste waarde te vergrendelen. Natuurlijk werkt de Tamron 12-20mm F2.8 ook perfect samen met de Tamron Link, waardoor het objectief draadloos programmeerbaar en bestuurbaar wordt. Dat opent nog eens een heleboel extra mogelijkheden.

Bouw

Om aan te geven dat dit echt een objectief van een nieuwe generatie is, is niet alleen de naam veranderd, maar ook het uiterlijk. Het objectief heeft een andere textuur en ook de ringen zijn anders gekarteld en lijken geschikt voor follow-focus apparatuur. Het oogt hierdoor hoogwaardiger dan de huidige Di III zooms. Het objectief zoomt intern en wordt dus niet langer tijdens het zoomen, ook al gaat de frontlens iets naar voor en naar achter. Om de bolle frontlens te beschermen zit de zonnekap vast op het objectief en er kan dus helaas ook geen filter op het objectief geschroefd worden. Wel is er een mogelijkheid om gelfilters aan de achterzijde te bevestigen, om bijvoorbeeld ND-filters te gebruiken, voor filmen of het maken van foto’s met lange sluitertijden. De 12-20mm heeft drie ringen. De voorste is de scherpstelring en de middelste is voor het zoomen. Die zoomring kan je in beide uiterste zoomstanden vergrendelen. Nieuw voor Tamron is dat je de vergrendeling simpelweg op kan heffen door aan de zoomring te draaien. Vlak voor de bajonet zit de derde ring en die is ook nieuw voor Tamron. In de Sony uitvoering is het een diafragmaring en in de Nikon uitvoering een programmeerbare control-ring.

In beide versies kan je kiezen of je de ring met of zonder klikjes wilt gebruiken dankzij een schuif op het objectief. Een extra optie is de control-lock schuif, waarmee je de ingestelde waarde kan vastzetten. Er is ook een MF-lock voor het vergrendelen van de scherpstelling. Zo kan je bijvoorbeeld het objectief locken op F2.8 en oneindig voor nachtfotografie en dan hoef je niet te vrezen voor onbedoeld verdraaien of verstellen.  Verder heeft het objectief een AF/MF schakelaar en een programmeerbare Custom-knop de je met de schuif ernaast drie verschillende functies kan geven. Al die custom-functies kan je instellen via de Lens Utility app en dat kan zelfs draadloos met de Tamron Link.

Scherpstelling

De autofocus is razendsnel en focus breathing is heel gering. Dat is een goede zaak, omdat er met name voor de Sony-versie twee zaken zijn die de Tamron niet ondersteunt: correctie van de focusbreathing en opnames met autofocus op snelheden hoger dan 15 beelden per seconde. Van die laatste beperking heb je op Nikon camera’s geen last en het is dus echt iets dat Sony oplegt aan andere lensfabrikanten. Handmatige scherpstelling is iets waar de Tamron in uitblinkt, omdat je kan instellen of je lineaire of niet-lineaire scherpstelling wil en je kan bij lineaire scherpstelling ook nog eens de lengte van de scherpstelslag instellen. Met de Tamron app en de Tamron link kan je je smartphone ook nog gebruiken als focuspuller en daarmee wordt dit objectief zomaar ideaal voor cinewerk.

De Tamron heeft ook een streepje voor waar het gaat om close-up fotografie. De kortste instelafstand is 18cm op 12mm en 28cm op 20mm. De vergrotingen die je daarmee haalt zijn 0,17x op 12mm en 0,10x op 20mm. De Sony komt niet verder dan 0,14x.

Beeldkwaliteit

Als het om beeldkwaliteit gaat zijn objectieven als de Sony 12-24mm F2.8 GM en de Sigma 14-24mm F2.8 Art absolute uitblinkers. De Tamron 12-20mm F2.8 doet op het gebied van scherpte zeker niet onder voor deze twee objectieven en dat is knap, gezien de compacte afmetingen en het lage gewicht. De scherpte in het centrum is direct op volle opening al heel goed en de hoeken blijven daar maar weinig bij achter. Beeldveldwelving hebben we ook nauwelijks kunnen vaststellen. Een 12mm is heel fraai voor astrofotografie, maar sterren staan zover van ons af, dat je in feite een plat vlak op oneindig fotografeert. Een welving van het scherptevlak zorgt op volle opening dan automatisch voor onscherpte in de hoeken. De 12-20mm heeft daar op F2.8 weinig last van en is dus prima geschikt voor astrofotografie. Met diafragmeren naar F5.6 nemen scherpte en contrast nog wat toe en haal je het maximale uit het objectief.

Lichtafval is aanwezig, maar niet overmatig en vertekening wordt met de lenscorrecties goed gecorrigeerd. Chromatische aberraties zijn vrijwel afwezig. De Tamron is goed, maar niet helemaal ongevoelig voor schieten tegen de zon in en kan soms iets van reflecties laten zien, met name als je flink diafragmeert om zonnesterren te krijgen.

Het diafragma heeft het ongewone aantal van 12 bladen en dat zorgt voor zonnesterren met 12 punten. Die zijn redelijk gedefinieerd, maar niet bijzonder. Op F2.8 en de kortste instelafstand kan je ook nog wat spelen met scherpte en onscherpte, maar de kwaliteit van de bokeh is een tikje druk.