Full Review Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD

Met de Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD  heb je een extra mogelijkheid om te kiezen wat het beste bij jou past.

Introductie

De Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD heeft een zoombereik dat we al enige tijd niet meer gezien hebben. Er zijn vroeger veel meer objectieven geweest met ongeveer dit bereik, zoals bijvoorbeeld de Nikon 35-105mm F3.5-4,5 AF Nikkor, maar daarna kwamen toch vooral zoomobjectieven met meer groothoek bereik. Uniek is de vaste F2.8 lichtsterkte in dit bereik ook niet. Tamron heeft in de jaren ’90 namelijk al een SP 35-105mm F2.8 gehad. Bijzonder is het wel.

Het plaatst de zoom tussen twee andere Tamronobjectieven in. Dat is aan de ene kant de Tamron 28-75mm F2.8 Di III VXD G2, die vrijwel even groot is en dezelfde lichtsterkte heeft, maar meer groothoek en minder telebereik. Aan de andere kant zou je de 35-100mm F2.8 kunnen vergelijken met de Tamron 35-150mm F2-2.8 Di III VXD. Dat objectief begint ook bij 35mm en heeft nog iets meer tele, plus een hogere lichtsterkte over het bereik van 35-100mm. De 35-150mm F2-2.8 is echter een veel groter en twee keer zwaarder objectief met een ook iets pittiger prijskaartje. Datzelfde geldt ook voor de Sigma 28-105mm F2.8, die we voor de volledigheid ook willen noemen. Die biedt misschien het beste van beide, met zijn extra groothoek, maar is bijna twee keer zo zwaar en duur. Zo bezien is de 35-100mm F2.8 een mooi compromis voor fotografen die liever iets meer tele willen dan een 28-75mm of 24-70mm ze kan bieden, maar die de 35-150mm 28-105mm te groot of te duur vinden.

De Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD biedt door zijn iets langere brandpunt met dezelfde lichtsterkte de mogelijkheid om de achtergrond achter een onderwerp net wat meer te vervagen en de werkafstand is bij portretfotografie net iets groter. Voor veel portretfotografen is een 85mm of 90mm het ideale brandpunt voor portretten. Als je dat gewend bent, dan vind je 70mm op een zoom al gauw iets te wijd. Je moet dan dichter op je model staan, of in de nabewerking al je opnames wat croppen. Met de Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD hoef je als portretfotograaf dat soort compromissen niet te sluiten.

Ook voor straatfotografie is het fijn dat je soms ook net wat meer afstand kan nemen van je onderwerp of iets meer in kan zoomen voor een detail. Maar maak je wat meer reportageachtige fotografie, waarbij je af en toe binnen grotere groepen moet fotograferen of interieurs wil vastleggen, dan kan die 35mm weer wat beperkt aanvoelen. Met de Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD  heb je in ieder geval de mogelijkheid om te kiezen wat het beste bij jou past.

Bouw

De Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD  is 2mm langer en 6mm dikker dan de 28-75mm F2.8 van Tamron, en ook zo’n 25 gram zwaarder. Dat heeft natuurlijk met het langere brandpunt te maken. Voor dezelfde lichtsterkte bij een langer brandpunt heb je nu eenmaal iets groter glas nodig. Maar het zijn verschillen die je nauwelijks ziet als je beide objectieven naast elkaar zet en in de praktijk zal je er ook niks van merken. Tamron is er zelfs in geslaagd om de filtermaat gelijk te houden. Die blijft dus 67mm, zoals bij het overgrote deel van de zooms van Tamron. We hadden eigenlijk ook niet anders verwacht. De vormgeving is volkomen in lijn met de andere moderne Tamronzooms, met zoom- en scherpstelringen die iets uitsteken. Hierdoor zijn ze op het gevoel beter te vinden, en goed te gebruiken met handschoenen. We hebben inmiddels veel ervaring met Tamron zooms en regen en sneeuw en we kunnen wel zeggen dat ze op het gebied van weerbestendigheid dik in orde zijn. Door de fluorcoating op het frontelement is er minder kans op stof, condens en vingerafdrukken.

Het objectief wordt een kleine twee centimeter langer bij het uitzoomen en heeft een zoomlock om onbedoeld uitzakken te voorkomen. Als je die gebruikt moet je hem wel handmatig ontgrendelen om te kunnen zoomen. Alle moderne Tamron zooms zijn met de Tamron Lens Utility-software te programmeren. Zo kun je de scherpstelring gebruiken als diafragmaring, of de draairichting van de scherpstelring veranderen. Je kunt ook functies uit het cameramenu toewijzen aan de Focus-knop op het objectief. Met de Tamron app kan je dat op Android telefoons via een OTG-USB kabel doen. Dat werkt niet met iPhones, maar daarvoor komt een Bluetooth adapter, de Tamron Link, die op de USB-C poort van het objectief gaat, waardoor je dit draadloos kan doen. Met de Tamron Link krijg je ook de mogelijkheid om een aantal functies van het objectief op afstand te besturen. Zo kan je bijvoorbeeld de scherpstelling en zelfs de belichting via je telefoon traploos aanpassen waarbij je op de telefoon stops voor de scherpstelling in kan stellen. Zo wordt je telefoon een focuspuller. Ook kan je bijvoorbeeld een afstandsinstelling voor astrofotografie inprogrammeren. Dit soort mogelijkheden zijn echt de toekomst voor de fotografie. We verwachten de Tamron Link binnenkort uitgebreid te reviewen.

Scherpstelling

Natuurlijk maakt de Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD  gebruik van de VXD-motor (Voice-coil eXtreme-torque Drive). Die is nu zo langzamerhand wel de standaard scherpstelmotor van Tamron. De VXD een lineair werkende motor die echt een stuk sneller is dan de oudere RXD motor. Het systeem is zondermeer vergelijkbaar met de betere motoren die Sony bijvoorbeeld in zijn objectieven heeft zitten. Helaas vind Sony van niet en wordt de hoogste opnamesnelheid bij C-AF beperkt tot 15 beelden per seconde op camera’s die tot meer in staat zijn. Bij het gebruik op een Nikon Z-camera is deze beperking er niet en geven de objectieven ook geen problemen. Dankzij de mogelijkheid om het objectief te programmmeren kan de handmatige scherpstelling zowel op lineair als niet-lineair worden ingesteld. Dat hangt af van wat je voorkeur is: extra precisie (niet-lineair) of steeds dezelfde scherpstelslag (intuïtiever en geschikter voor focus pulls in video). Focus breathing in video is heel gering, en dat is prettig omdat het objectief op Sony camera’s bijvoorbeeld geen gebruik kan maken van de Focus Breathing Compensation.

De kortste instelafstand van de Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD is 22 centimeter op de 35mm-stand en 65mm op de 100mm stand. De vergrotingen die je daarmee krijgt zijn 1:3.3 of 0,30x op de groothoekstand en 1:5.9 of 0,17x op de 100mm stand. Voldoende voor een close portret, maar geen macro. De kortste werkafstand op 35cm is 8cm vanaf de voorkant van het objectief, dus dat is wel iets om rekening mee te houden.

Beeldkwaliteit

De beeldkwaliteit van de Tamron 35-100mm F2.8 Di III VXD is erg goed, zeker in het centrum. Over het hele bereik is de scherpte op volle opening in het midden uitstekend, tot ongeveer 2/3^e van het beeld.  Volgens de MTF-curves  F2.8 loopt de scherpte richting de hoeken iets terug, maar heel dramatisch is het niet. Het beeld is ook volle opening echt mooi bruikbaar. Als je een stop diafragmeert wordt de kwaliteit al gelijkmatiger en iets contrastrijker en vanaf F5.6 heb je niks meer te klagen, met een hoge scherpte van hoek tot hoek en een fraai contrast. Alleen in de telestand blijven de hoeken nog een beetje achter bij het centrum, zelfs met een beetje diafragmeren. Vaak zal je dan juist willen spelen met scherpte en onscherpte, dus iets de zachtere hoeken zullen in de praktijk dan ook zelden storend zijn. Op volle opening is ook wat lichtafval zichtbaar, maar het is niet veel en sommige portretfotografen zullen dit in de nabewerking misschien nog wat willen versterken. De lichtafval wordt ook met diafragmeren snel minder. Laterale chromatische aberraties zijn over het algemeen goed onderdrukt. Wel kan er op volle opening, met name bij scherpstellen op korte afstand met glimmende onderwerpen, nog weleens een spoortje longitudinale chromatische aberratie zichtbaar zijn, maar dan moet je het beeld wel vergroten om het zichtbaar te maken. Vanaf 5F.6 is het niet meer zichtbaar.

Bokeh is over het algemeen heel fraai, zeker achtergronden die wat verder weg zijn, worden mooi zacht. Het helpt natuurlijk dat je met dit objectief verder kan zoomen dan met bijvoorbeeld een 28-75mm. In de overgangszone kan je nog weleens een bokehballetje zien met wat harde randen en dan blijkt ook het centrum van de bokehbal niet helemaal vrij te zijn van vlekjes. Als bijna je hele achtergrond net op zo’n overgangsafstand van scherp naar onscherp zit, kan je in principe een onrustige achtergrond krijgen. Maar dat is dan wel een geval van pech. Over het algemeen is de achtergrondonscherpte precies waar je op hoopt met een 100mm F2.8.

Het objectief heeft zonder correctie weinig vertekening op groothoek, maar er is vanaf zo’n 60mm zonder correcties wel wat kussenvormige vertekening. In de zoeker en in de jpegs was daar tijdens het fotograferen niks van te zien, omdat de camera dat keurig corrigeerde. Tamron heeft al een profiel voor de raw-bewerking beschikbaar, maar Adobe is wat traag en Camera Raw beschikt hier bij het online zetten van dit artikel nog niet over. Dit is een kwestie van tijd, omdat het niet lang zal duren voordat ACR ook voor dit objectief het juiste profiel heeft. Wie daar niet op wil wachten, kan het waarschijnlijk ook alvast bij de importeur opvragen en handmatig instellen.