Full Review Sigma BF – radicaal eenvoudige camera

De camera is prachtig in al z’n eenvoud.

Introductie Sigma BF

De Sigma BF is niet de fotografische tegenhanger van het Zwitserse zakmes, dat doen andere camera’s beter, maar van een Zwitsers horloge. Bij een zo’n horloge van een gerenommeerd merk gaat het al lang niet meer om functionaliteit. Op dat gebied leggen ze het ruimschoots af tegen een gemiddelde smartwatch die stappen kan tellen of je hartslag kan meten. Zo’n Zwitsers horloge houdt de tijd bij en misschien nog een beetje meer, en doet dat goed, maar het is vooral een sieraad om je pols. Iets om van te genieten, iedere keer dat je kijkt hoe laat het is. De Sigma BF is een camera waarmee je foto’s kan maken, en dat doet hij best prima, maar het is vooral een camera om mee gezien te worden en om van te genieten als je hem gebruikt. Want je kan van de BF houden of niet, maar bijzonder is hij zeker. Dat zal voor de gemiddelde fotograaf waarschijnlijk niet voldoende zijn om er een te kopen. Maar daar is de BF dan ook niet voor bedoeld. Sigma maakt er nog geen 10 per dag en gaat er ook niet vanuit dat dit een enorm verkoopsucces gaat worden. Het is eerder een visitekaartje waarmee ze laten zien hoeveel toewijding en vakmanschap er bij Sigma is op fotografisch gebied. Tegelijk geeft het fotografen de kans om eens iets te kopen dat echt speciaal is.

Minder is meer

Sigma heeft de afgelopen twintig jaar meer aparte camera’s gemaakt, zoals bijvoorbeeld de Merril en Quattro modellen. Die waren voorzien van een Foveon-sensor, waarbij iedere pixel zowel rood, groen als blauw kan registeren en er dus geen interpolatie nodig is van rode, groene en blauwe pixels zoals bij alle andere sensoren. Het is een technologie die Sigma heeft overgenomen toen Foveon het niet langer kon bolwerken en die veelbelovend is, maar die nog steeds niet rijp lijkt om de sensoren met een Bayer-patroon te vervangen. De camera’s leken dan ook vaak op oefeningen in afwijkende vormgeving en waren – net als de BF – niet bedoeld voor het grote publiek. Jammer genoeg heeft de BF geen Foveon-sensor, maar een gewone kleinbeeld sensor met 24,6 megapixel en een Bayer-patroon met rode, groene en blauwe pixels. Dit is dus geen camera die je koopt vanwege de bijzondere sensor, maar een camera die je koopt omdat het een bijzondere camera is.

De vormgeving is heel minimalistisch. Dat roepen we weleens vaker bij instapmodellen met weinig bedieningselementen, maar bij de BF heeft Sigma daar serieus werk van gemaakt, onder het motto ‘less is more’. De camera heeft maar 1 knop op de voorzijde, voor het ontgrendelen van de bajonet, zodat je het objectief kan verwisselen. Op de bovenkap zit geen knop die kan draaien, op de zijkanten geen deurtjes die open kunnen. Op de onderkant zit nog wel een ontgrendeling voor de accu, waarvan de onderkant, net als bij Leica, deel uitmaakt van de body. Een kaartsleuf voor een geheugenkaart? Die zit er niet op. De BF heeft een intern geheugen van 230 Gb. De camera heeft ook geen zoeker, geen fysieke sluiter, geen accessoireschoen of kantelbaar scherm. Het scherm zit vast, maar heeft wel gezelschap gekregen van een klein LDC-schermpje dat helpt bij het instellen en die je van opname-info kan voorzien.

Hierdoor heeft Sigma de vormgeving heel strak kunnen houden, met scherpe lijnen en een paar afgeschuinde hoekjes aan de onderkant die het rechthoekige blok doorbreken en zorgen dat de camera net wat lekkerder in de hand ligt. De rechterhelft van de voorkant is voorzien van een ingegraveerde structuur voor een behoorlijke grip en er zit een klein duimsteuntje achterop. De rest van de body is helemaal van glad metaal en benadrukt dat de body uit 1 stuk aluminium is gefreesd. Dat geldt nog extra voor de zilveren uitvoering die wij als testcamera hadden, en misschien iets minder voor de zwarte. Als je hem oppakt merk je dat de camera beter in de hand ligt dan je misschien zou denken van zo’n rechthoekig doosje en dat hij zwaarder aanvoelt dat je misschien zou verwachten. Onwillekeurig kan je dan toch de gedachte niet onderdrukken dat het toch wel een aanvoelt als een echte camera. Minder kan soms toch voelen als meer.

Radicale keuzes

Met zijn compacte vormgeving en Bayer-sensor is de BF een doorontwikkeling van de Sigma fp. De fp heeft echter de mogelijkheid om allerlei accessoires aan te sluiten, zoals een elektronische zoeker en een flitser of een microfoon. Sigma heeft met de BF nog radicalere keuzes gemaakt. De BF is bijna wat in de architectuur een ‘folly’ wordt genoemd: een bouwwerk dat bijna geen ander doel dient dan grappig, bijzonder of intrigerend te zijn. Bijna dan, omdat je met de Sigma BF wel degelijk kan fotograferen en als je de camera leert kennen, blijkt dat de BF ook nog best wel goed is. Met de beeldkwaliteit van de 24 megapixel sensor is niks mis. Door het ontbreken van een mechanische sluiter is er iets meer risico op rolling shutter bij beweging en banding bij kunstlicht. Ook zijn de rawbestanden maar 12 bit, maar het dynamisch bereik leidt daar nauwelijks onder. De autofocus heeft fasedetectie en onderwerpsherkenning en is daardoor vlot en intelligent. Het 2,1 megapixel scherm is scherp, maar in volle zon nog weleens moeilijk te zien, zelfs op de hoogste helderheid. De bediening is totaal anders dan van andere camera’s en heel intuïtief. Dat is maar goed ook, omdat Sigma zelfs heeft afgezien van labels of teksten op de knoppen. Via het kleine LCD-scherm en de vierwegcontroller kan je snel en makkelijk belangrijke zaken als scherpstelling, gevoeligheid, witbalans en belichtingscorrectie zonder dat je die informatie op het scherm hoeft te zetten. Dat kan wel, maar zonder die informatie laat het grote scherm alleen het beeld zien en kan je je daar volledig op concentreren. Een bijzondere mogelijkheid van de BF is om de beeldverhoudingen aan te passen. Je hebt niet alleen keus uit de redelijk gebruikelijke 1:1, 3:4 of 16:9, maar ook 6:7, A-formaat (DIN-papierverhoudingen) en 21:9 voor panorama-opnames. Dat doet een beetje denken aan de keuzeknop van de nieuwe Fujifilm GFX100RF, maar dan menugestuurd.

Nog iets dat de BF gemeen heeft met die Fujifilm, is de afwezigheid van beeldstabilisatie in de body. Voor opnames bij weinig licht is dat wel iets om rekening mee te houden. Natuurlijk zou het fijn zijn als het scherm gekanteld had kunnen worden voor lage of hoge shots of om reflectie uit beeld te houden. Maar goed, met een smartphone kan dat ook niet, en dat lijkt niemand een probleem te vinden.

Ook zou een handgreep praktisch zijn. Maar als de BF praktisch had willen zijn, was het wel op zijn minst een Panasonic S9 (zie elders in dit nummer) geworden. De BF heeft zelfs maar aan een kant een bevestiging voor een draagriem. Ook daarmee geeft Sigma de boodschap af om er niet meer dan een polsbandje zoals de Sigma HS-11G aan te bevestigen, als je toch iets meer houvast wil. De videospecificaties zijn oké, met 4K tot 30 bps, en een koptelefoon of microfoon kunnen op de USB -C poort. Filmen in log met een rec-709 weergave is ook mogelijk en de BF heeft elektronische beeldstabilisatie met een 1,25x crop. Door het vaste scherm en het ontbreken van bijvoorbeeld een HDMI-poort is dit echter geen ideale filmcamera en al helemaal geen vlogcamera.

Meer weten over hoe we beoordelen? Bekijk hier de uitgebreide uitleg.

Conclusie test Sigma BF