Full Review: Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 – Tweede generatie telezoom

De Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 behoudt alle goede eigenschappen van zijn voorganger en voegt er nog een paar aan toe.

Introductie

De Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 is de opvolger van de Tamron 70-180mm F2.8 Di III VXD. Het nieuwe objectief heeft vier letters extra in zijn naam: VC en G2. G2 staat voor de tweede generatie en VC staat voor Vibration Control. Dat is hoe Tamron beeldstabilisatie noemt. Het eerste objectief was heel bijzonder vanwege de combinatie van laag gewicht, compacte afmetingen en hoge lichtsterkte. En dat alles voor een scherpe prijs. Dat lukte Tamron door het bereik iets aan te passen met 20mm minder aan de lange telekant en door af te zien van beeldstabilisatie. Verder was het objectief sober uitgevoerd, zonder schakelaars of knoppen. De concurrentie zat inmiddels ook niet stil, met de komst van een compactere en lichtere Sony FE 70-200mm F2.8 GM OSS II en een nieuwe F2.8 telezoom van Sigma die wel het traditionele 70-200mm bereik biedt, gekoppeld aan een hoop extra mogelijkheden die de 70-180mm F2.8 Di III VXD niet had.

De nieuwe Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 heeft naast beeldstabilisatie nog een aantal extra’s gekregen, zoals een programmeerbare knop en een USB-C aansluiting om het objectief te programmeren en firmware updates uit te voeren. Het is dus een stuk rijker uitgerust dan zijn voorganger. Optisch is het ook een volledig nieuw objectief. Tamron heeft dus niet de lenzen uit de eerste generatie opnieuw verpakt en voorzien van wat extra’s. Dit is echt een volledig nieuw ontwerp en dat belooft veel goeds, aangezien de eerste generatie optisch al uitstekend was. Het nieuwe ontwerp zorgt ook voor een verschil in dichtbij instelling. Met het oude objectief kon je tot 27 centimeter dichtbij komen, maar alleen met handmatige scherpstelling. Met het nieuwe kan je tot 30 centimeter dichtbij komen, maar dan wel gewoon met autofocus. Door alle extra’s is het objectief iets zwaarder geworden, maar met 855 gram is dit voor een F2.8 telezoom nog steeds heel licht. Het is bijvoorbeeld bijna een halve kilo lichter dan de Sigma 70-200mm F2.8 DG DN OS | Sports en zo’n 200 gram lichter dan de nieuwe, afgeslankte Sony FE 70-200mm F2.8 GM OSS II.

Het is ook een heel klein beetje dikker en iets langer, maar nog steeds aanzienlijk korter dan de concurrentie. Het is dus een bijna ideale telezoom, met maar twee minpuntjes. De eerste is dat je er helaas geen teleconverters bij kunt kopen. Dat geldt voor alle objectieven die niet origineel van Sony zijn. Het tweede is dat het objectief geen statiefgondel heeft. Dat wellicht niet zo’n probleem omdat het van zichzelf al relatief licht is en omdat je het bereik door het ontbreken van teleconverters toch niet kan verlengen. Een laatste ding om rekening mee te houden is dat de Tamron, als niet-origineel Sony objectief op body’s als de A9 en A1 maximaal 15 beelden per seconde met autofocus haalt. Wie meer snelheid nodig heeft zal dan flink dieper in de buidel moeten tasten voor de Sony FE 70-200mm F2.8 GM OSS II.

Bouw

De Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 is 2 millimeter dikker en 8 millimeter langer dan zijn voorganger en 40 gram zwaarder. Dat zijn geen hele grote verschillen en je krijgt daar veel voor terug. Het oude objectief was erg sober uitgevoerd, met alleen een lock-knop om de zoom in de 70mm-stand te vergrendelen. Het nieuwe objectief heeft de nieuwe vormgeving van Tamron met een iets verdikte scherpstelring en zoomring. Wat gebleven is, is de typische Tamron indeling met een grote zoomring aan de voorzijde en een smallere scherpstelring vlak bij de bajonet. De De 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 heeft verder een knop om de autofocus vast te houden en een customschakelaar met drie standen die programmeerbaar is met Tamron Lens Utility via de ingebouwde USB-C poort. Dit geeft je de mogelijkheid om de focus hold knop een andere functie te geven of om de scherpstelring te gebruiken als diafragmaring wanneer je de autofocus gebruikt. Ook heb je de mogelijkheid om aan te geven dat je focus hold knop via de camera een functie wil geven. Het materiaal van de 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 is ook iets anders en oogt wat frisser en moderner.

Het optisch ontwerp bestaat uit 20 lenselementen in 15 groepen. Dat is net iets meer dan in het oude objectief. Gebleven zijn wel het diafragma met 9 lamellen en – belangrijker – de 67mm filtermaat die vrij standaard is voor de meeste Tamron objectieven. Het objectief is goed weerbestendig met pakkingen rondom bewegende delen en de bajonet en een fluor-coating op de frontlens om die makkelijker schoon te houden. Het objectief wordt geleverd met een tulpvormige zonnekap.

Scherpstelling

De eerste generatie Tamron 70-180mm F2.8 Di III VXD was het eerste Tamron objectief met een VXD-motor (Voice-Coil Extreme-Torque Drive). Dat is een lineaire motor en de snelste motor die Tamron op dit moment heeft. Toch claimt Tamron dat de scherpstelling van het nieuwe objectief nog iets verbeterd is. Waar de oude versie nog weleens een klein steekje liet vallen was in de autofocustracking. In snelle series wilde de Tamron weleens iets achterlopen met de scherpstelling waardoor je in een reeks minder goed scherpe opnames had. Hoewel de nieuwe versie net als de oude een VXD-motor heeft, zijn volgens Tamron de algoritmes wat verbeterd. Met de nieuwe Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 hebben we gieren in vlucht gefotografeerd en dat ging behoorlijk goed. Alleen tegen een drukke achtergrond raakte de A7C R het onderwerp kwijt, wat niet zo gek is. Een vliegende gier is zelfs met een180mm maar een heel klein onderwerp. Tegen een blauwe lucht hadden we zelden problemen.

Wat ook verbeterd is, is de dichtbij instelling. De kortste instelafstand is met 30 cm. drie centimeter langer geworden dan bij het vorige objectief, maar je kan dat nu wel met autofocus doen. Je hoeft dus niet meer in het menu op de camera naar handmatige scherpstelling te gaan. Dat zorgt voor veel meer gebruiksgemak. Die kortste instelafstand haal je op de 70mm-stand van het objectief. Dat betekent dat je niet veel ruimte tussen de frontlens en het onderwerp zal hebben. De maximale vergrotingsmaatstaf is dan 1:2.6, ofwel 0,38x. Op de 180mm-stand is de kortste instelafstand 85 centimeter, wat uitstekend is voor bijvoorbeeld close portretten. De maximale vergrotingsmaatstaf is dan 1:4.7, ofwel 0,21x.

Beeldkwaliteit

De beeldkwaliteit van de originele 70-180mm was al erg goed, over het hele bereik. De voorganger van de Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 werd al vergeleken met de G-Master 70-200mm van Sony en de verschillen daarmee waren klein. De nieuwe 70-180mm F2.8 van Tamron is optisch eveneens erg goed en iets beter dan de oude, maar het verschil met de oude versie is niet heel groot.

De voordelen van VC zijn met de Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2 niet heel groot. Het oude objectief was immers ook gestabiliseerd, dankzij de ingebouwde beeldstabilisatie van de nieuwere Sony camera’s. Op de A7C R is die maximaal 7 stops. Met een 180mm telestand mag je blij zijn als daar twee of drie stops effectief van overblijven, maar de VC op de 70-180mm haalt ongeveer dezelfde waarde. Op een iets oudere Sony, die standaard maar over vier of vijf stops stabilisatie beschikt, zal het verschil waarschijnlijk groter zijn, in het voordeel van de Tamron.

Conclusie test Tamron 70-180mm F2.8 Di III VC VXD G2