Full Review Sigma 35mm F1.2 DG II Art – superieure lichtsterkte

De Sigma 35mm F1.2 DG II Art is de meest lichtsterke 35mm die je voor Sony of het L-systeem kan krijgen.

Introductie

Sigma heeft zijn fameuze 35mm Art objectieven voor kleinbeeld vernieuwd. De originele 35mm F1.2 DG DN Art stamt uit 2019 en de 35mm F1.4 DG DN Art is maar 2 jaar jonger. Die zijn nu vervangen door de Sigma 35mm F1.2 DG II Art en de Sigma 35mm F1.4 DG II Art. Beide nieuwe objectieven zijn een stuk compacter dan hun voorgangers. De nieuwe F1.2 is maar liefst 2,5 centimeter korter, 7mm slanker en ruim 3 ons lichter dan de oude versie. Daarmee was de nieuwe F1.2 ineens vrijwel even groot als de oude F1.4, maar ook die werd een paar maanden later vervangen door een nieuwe F1.4 die dezelfde afslankkuur heeft ondergaan als de F1.2.

We hebben nu dus weer een relatief compacte F1.4 35mm en een iets forsere, zwaardere en ook duidelijk duurdere F1.2 35mm. Dat duurdere is wel relatief. De Sigma 35mm F1.4 DG II Art is met een prijs van net geen 1000 euro veel scherper geprijsd dan de Sony 35mm F1.4 GM II en zelfs de Sigma 35mm F1.2 DG II Art is nog altijd iets goedkoper. Dat maakt de 35mm F1.2 DG II Art wel heel aantrekkelijk, zou je denken. Lichtsterker dan het beste dat je van Sony en Panasonic en Leica kan krijgen en ook nog eens relatief scherp geprijsd. Is dat dan de ideale 35mm groothoek voor iedereen?

Bouw

De Sigma 35mm F1.2 DG II Art  is dan misschien scherper geprijsd dan het topmodel van Sony, maar het zit wel in de Art-serie, en dat is het beste dat Sigma te bieden heeft. Het objectief is heel degelijk en alles draait mooi soepel. Naturlijk is het royaal voorzien van pakkingen, zowel rond de bewegende delen als de bajonet, waardoor het goed is afgedicht tegen stof en vocht. De frontlens is extra voorzien van een stof- en vetwerende coating. Het optisch ontwerp bestaat uit maar liefst 17 lenselementen, waarvan er 1 van SLD-glas is (hieronder in blauw) en er vier asferisch (hieronder in rood) van zijn.

Het objectief heeft aan de voorzijde een brede scherpstelring, gevolgd door een middengedeelte met rechts een schuifje om de diafragmaring in de A-stand te vergrendelen en aan de linkerkant een AF/MF schakelaar, een AFL knop om de scherpstelling vast te houden en een schuifje om het diafragma klikloos te maken. Daarachter zit de diafragmaring die in 1/3^e stops inklikt en een A-stand heeft zodat je het diafragma ook op de camera kan bedienen. Het Focus cluster, met de AF/MF schakelaar en AFL-knop, zit bij de F1.2 op een verhoogd eilandje. Hierdoor voel je het net iets beter op de tast dan bij de F1.4 waar de knoppen vlak in de behuizing liggen. Verder zijn beide 35mm Art-objectieven qua bouw en bediening identiek. De Sony FE 35mm F1.4 GM II is biedt nog wel wat extra mogelijkheden zoals fotograferen met autofocus met snelheden hoger dan 15 beelden per seconde en correctie van focus breathing. Daar kan Sigma niet veel aan doen. Het is een beperking die Sony oplegt aan andere fabrikanten. Wie veel snelle actie fotografeert of filmt en dan vaak de scherpstelling verlegt, heeft dus net wat voordelen met de Sony. Maar daar betaal je dan ook wel voor en je krijgt niet de hoge lichtsterkte van de Sigma 35mm F1.2 DG II Art en de bijbehorende geringe scherptediepte.

Scherpstelling

De autofocus van de Sigma 35mm F1.2 DG II Art is snel en nauwkeurig dankzij twee HLA (High response Linear Actuator) motoren, wat het beste is dat Sigma op dit moment biedt. De Sigma heeft wel een beetje last van focus breathing, dat dus niet gecorrigeerd kan worden op Sony camera’s, maar veel is het gelukkig niet en het zal niet snel opvallen, tenzij je snelle focus pulls maakt waarbij je de scherpstelafstand flink verlegt.

De kortste instelafstand is 28 centimeter, met een maximale vergroting van 1:5.3, of 0,18x. Dat levert geen indrukwekkende close-ups op, maar op die kortste instelafstand krijg je wel een hele geringe scherptediepte, die mooi is om mee te spelen.

Beeldkwaliteit

De beeldkwaliteit is al heel goed op volle opening, al lijkt op F1.2 het contrast iets lager te zijn dan wanneer je diafragmeert. Dat trekt wel snel bij met wat diafragmeren. De scherpte is neemt met een beetje diafragmeren nog verder toe en bereikt zo rond F4 al zijn maximale waardes en is dan echt uitmuntend. Het objectief heeft voor zo’n hoge lichtsterkte gelukkig maar heel weinig last van LoCA’s, de beruchte longitudinale chromatische aberratie waarbij de onscherpe voor- en achtergrond verschillende kleurzwemen krijgen. Die zijn moeilijk te corrigeren en vallen erg op als je bijvoorbeeld schitteringen op water of sieraden fotografeert. Met deze Sigma is dat dus geen probleem. Gewone chromatische aberraties zijn ook minimaal en er is ook vrijwel geen vertekening. Lichtafval van de F1.2 op volle opening wel zichtbaar, maar niet heel hoog. De 35mm F1.2 DG II Art heeft geen probleem met de zon in beeld. Het contrast blijft gewoon goed en er is nauwelijks sprake van reflecties of overstraling. Zonnesterren op F11 of F16 zijn mooi gelijkmatig maar niet heel overduidelijk, dus niet meer dan redelijk.

Waar je dit objectief natuurlijk vooral voor zal kopen, is bokeh. Dat is op de F1.2 biedt nog net iets fraaier dan op de F1.4 versie. Het is wel een verschil voor fijnproevers. Het iets lagere contrast op volle opening kan je natuurlijk in de nabewerking nog iets verhogen, maar is ook wel fraai bij de bijna schilderachtige onscherpte in de achtergrond.